Menu

Waarom Letselschade?, waarom is Yme Drost, en zo ook zijn collega’s, zo druk met het afwikkelen van schadeclaims bij Defensie?

Waarom schrijft een Veteranenombudsman in 2019 een brief met aanbevelingen aan de Minister van Defensie, terwijl er al jaren een Veteranenwet is, over het afwikkelen van schadeclaims en het geven van erkenning van het verband tussen werk en ziekte bij Defensie?

Waarom verschijnen er nog krantenartikelen over letterlijk en figuurlijk verdwaalde Veteranen in onze beschaafde maatschappij? Deze Veteranen die niet passen in de hokjes van alle regels en moeten anderen dan Defensie menswaardige opvang regelen? Waarom?

Waarom sneuvelen militairen niet alleen in de oorlog, maar ook thuis?

Worden ze geveld door vreemde ziektes, die ze hebben opgelopen tijdens Vredesmissies, werkend als burger bij Defensie?

Denk aan verarmd uranium in voormalig Joegoslavië, denk aan Lariam en de Cambodia-gangers en het vermoeidheidssyndroom, denk aan Afghanistan en Irak en de burnpitts, denk aan chroom6 hier in Nederland op diverse vliegbasissen.

De oorzaak van dit lijden van deze militairen en hun burger collega’s  is duidelijk zichtbaar, maar niet altijd wetenschappelijk aantoonbaar, ontstaan daar en toen op die plek.

Defensie onderzoekt niet pro actief, gaat achteraf pas actie ondernemen.

En daardoor is de getroffene veroordeeld tot eenzaamheid in zijn ziekte, immers geen erkenning van Defensie, maar worstelen met ziekte, inkomstendaling, onbegrip van zijn omgeving, want als je het zelf niet kunt begrijpen en uitleggen, hoe betrek je dan je geliefden erbij? Dan ben je  veroordeeld tot angst, hoe zal het mij vergaan, ben je dan veroordeeld tot het verlies van waardigheid?

Kan ik mijn gezin beschermen tegen alle gevolgen, tegen de onzekerheid , van wat er wel of niet aan de hand is?

Immers, de ziekte, het letsel, wordt pas door de overheid erkend als het wetenschappelijk aantoonbaar is, als er dikke rapporten zijn geschreven met harde cijfers.

In dat proces ontstaat het beleid van willekeur, Defensie gaat uitkeren of niet, er komt een hiërarchie van leed, gaat men wat ontvangen, of niet en hoeveel ?

Voor de dood, na de dood? Gesneuveld door de ziekte, het letsel, en dan pas de erkenning,

Ben je pas slachtoffer als de erkenning er is?

Yme Drost en zijn collega’s proberen individueel slachtoffers bij te staan om de maximale erkenning en schadevergoeding te bewerkstelligen.

Een antwoord op de “waarom-vragen” in mijn korte inleiding heb ik niet, maar vragen moeten we  hierover blijven stellen. Dat ontregelt de vanzelfsprekendheid van de harteloosheid van alleen maar  regels en protocollen en brengt hopelijk oog en oor in dit proces, voor het menselijk drama dat teweeg is gebracht.

75 jaar geleden begon de BNMO met het onderkennen van gebrek aan goede bescherming door de wet van nabestaanden van gesneuvelde en gewonde militairen van Wereldoorlog 2.

Een aantal mensen pakten dit op en zo ontstond de BNMO, een particuliere organisatie.

Er werd jaren gewerkt aan  ontwikkelen lotgenotencontact, belangenbehartiging en een positie op het speelveld van alles wat te maken had met het belang van Militaire oorlogs -en dienstslachtoffers,

Een warm bad tussen lotgenoten, dat steeds weer zijn belang bewijst, ook nu

En nu, 75 jaar later, is er heel veel  geregeld op Veteranengebied, zorg, voorzieningen, reünies , pensioenen.

Maakt dat de BNMO overbodig? Nee, 3x nee. De BNMO is de onafhankelijke organisatie, die niet gebonden is aan wettelijke kaders etc., in haar zorg voor de leden.

En dat, dames en heren, maakt ons uniek, want juist in het huis van de BNMO kan gedeeld worden in het leed van gebrek aan erkenning voelen, kan gedeeld worden in het leed dat de partners en kinderen voelen en ervaren bij fysiek of psychische letsel ten gevolge van letsel en ziektes door werken bij Defensie.

Het moet en mag benoemd worden, hoe het voelt slachtoffer te zijn, hoe het voelt niet begrepen te worden, hoe het voelt om toch de draad weer op te moeten en willen pakken.

Immers, er woorden aan geven , maakt dat het bestaat, de schade in en door de dienst.

Maakt dat er weer naar de toekomst kan worden gekeken.

Het lotgenotencontact brengt de menselijke waardigheid terug, dat doen we samen.

En deze themabijeenkomst “Letselschade”, is een van de momenten dat we hier met elkaar aan werken. 

Letselschade-expert Yme Drost heeft tijdens deze bijeenkomst een boeiende presentatie gegeven.

Foto: Tonnie Bruins